zaterdag 31 december 2016

Bloemen en pompoenen


2016 was geen succesvol tomatenjaar in vergelijking met het jaar ervoor. De opkweek van de tomatenplanten was nochtans beter dan ooit geweest maar toen de superoogst begon te rijpen sloeg op het allerlaatste moment de tomatenziekte toe. Alles was verloren.
Met de pompoenen hadden we meer geluk. Zoals elk jaar hadden we onze plantjes zelf opgekweekt maar door het natte voorjaar hebben we langer gewacht om ze definitief uit te planten. De opgroeiende plantjes hebben we tussendoor wel in een grotere pot gezet. Bij het uitplanten hebben we een diep plantgat gemaakt met daarin een goede schep koeienkorrels, daarop een laag aarde en dan een laag compost gemengd met aarde. 


We hebben de pompoenen op een meter van elkaar geplant en bij sommige planten hebben we een klimpiramide geïnstalleerd. Deze hebben we gemaakt met ontschorst wilgenhout. De schors gebruikten we om de takken vast te binden. Bij het drogen spant de geknoopte schors zich mooi over de takken.


De rest van de zomer hebben we de pompoenen met rust gelaten. Als de vruchten groter werden hebben we er dakpannen en tegels ondergelegd om ze droog te houden. De steeltjes van de vruchten die op de piramide groeiden hebben we ook nog eens goed vastgemaakt. We hebben gewacht om te oogsten tot de bladeren verdorden. Bij de oogst snijden we de stengel van de plant door op zo’n 20 cm van het steeltje van de pompoen om deze niet te beschadigen. Pompoenen met beschadigde stelen bewaren niet goed, dat hebben we hier al eens uitgelegd. De soorten die we gekweekt hebben zijn Sanders Acorn, Butternut en Crown Prince.


Als we te moe waren van al het tuinwerk rustten we uit in de siertuin. Er waren veel bloemen die ons opfleurden maar het hoogtepunt was toch wel de uitbundige bloei van onze nieuwste border.




donderdag 31 december 2015

Duizend bonen en tomaten


Voor de moestuin was 2015 in elk geval een topjaar. We hadden niet veel tijd om te zaaien wegens ons pop-up moestuinproject maar we kregen tomatenplantjes van een collega en met onze wilgentenen maakten we mooie bonestaken.



Bonen zijn namelijk makkelijke groenten voor mensen zonder tijd. Na het zaaien heb je eigenlijk alleen nog werk om te oogsten. En of we geoogst hebben! De bonen aten we bij klassieke Vlaamse gerechten maar we zochten voor het eerst ook heel vaak Indische gerechten waarin bonen gebruikt worden. De mogelijkheden met tomaten zijn waarschijnlijk door iedereen gekend. Wij maakten er onder andere ook vaak tomatentaarten mee.





woensdag 31 december 2014

Het jaar van de peer


Toen we bijna negen jaar geleden onze grond kochten beslisten we meteen om achteraan een boomgaardje aan te leggen. We stelden bij de planning vast dat er naast de appel-, kersen- en pruimenboom van ons verlanglijstje nog plaats was in de tuin voor exact één halfstam perelaar. Als je maar één perenboom zet, dan wil je uiteraard “la poire de la poire”. Na een interessante zoektocht op internet viel ons oog op het ras Seigneur d’Esperen (= Bergamotte lucrative/Belle lucrative/Fondante de Maubeuge). Dit ras werd in 1827 in Mechelen gekweekt door de gelijknamige majoor. Het is een kleine tolvormige peer die heel sappig is, lekker ruikt en een fijne smaak heeft. Ideaal om uit het vuistje te eten. We waren al enkele jaren aan het wachten om deze peer te kunnen proeven van onze eigen boom.

Het jaar 2014 is het warmste jaar sinds het begin van de weerswaarnemingen in de jaren 1800.  De zomer begon in april met een zee aan bloesems in onze fruitbomen. De perelaar stal echter de show. Voor het eerst was de volledige boom met bloesems bedekt. Het deed ons hopen op een eerste gelukte oogst sinds zijn aanplant in de winter van 2006-2007.


De insecten deden gretig hun bestuivingswerk. Als de bloesems bestoven zijn groeien de stuifmeelkorrels vanuit de stempel naar de zaadknop met de eicel. Dan vindt de bevruchting plaats, vallen de bloemblaadjes af en begint het vruchtbeginsel langzaam te groeien. Aan de bloemsteeltjes kan je al minipeertjes herkennen. Die vruchtjes hangen niet maar zijn nog altijd omhoog gericht zoals de bloempjes voordien stonden. Naarmate de vruchtjes groeien worden ze zwaarder en gaan ze alsmaar meer zakken tot ze als volwassen peer helemaal naar beneden hangen.

 

En of we veel volwassen peren kregen! We waren bang dat de vogels ze allemaal zouden opvreten vóór wij ze konden plukken. Merels zijn immers verzot op sappige peren. Uit voorzorg hingen we speciale zilverkleurige afschriklinten in de boom. De beweging en het geritsel doet de vogels waarschijnlijk een beetje schrikken maar wat hen écht wegjaagt zijn de hologramtekeningen die het zonlicht in alle richtingen weerkaatsen.


En net toen er zich een superoogst aankondigde besliste meneer Poetin om de Belgische peer te boycotten. Grote vergissing van hem! We hebben heel onze voorraad met plezier in eigen land gehouden. :-) We hebben onze peren gebruikt in taarten, we hebben ze ingevroren en zelfs gestoofd. We hebben geëxperimenteerd met peren op lichte siroop en met peren op alcohol. De drankperen moeten nog enkele maanden rijpen maar onze peren op siroop zouden we toch al op nieuwjaarsdag willen proeven. Op jullie gezondheid en op een ecologisch 2015!


zondag 9 maart 2014

De winter die er geen was


Ja, ons nieuw grasperkje heeft de winter goed doorstaan. Nogal logisch want er is geen winter geweest dit jaar. Sombere regendagen waren er genoeg maar daar gaan we niet over jammeren. De laatste winterdagen die nu bezig zijn verdienen een nieuwe naam, de lente hangt immers al een week in de lucht en het tweede weekend van maart is al bijna zomer!


Net als de padden en de vlinders zijn we dus vervroegd ontwaakt uit onze winterslaap. Zij zochten meteen naar hun eerste voedsel, wij naar ons eerste tuinwerk. Het knotten van de wilgen was al lang gebeurd, maar onze werkhonger werd toch gestild.
We rooiden de overtollige bessenstekken die we al twee jaar hadden laten wachten waardoor ze misgroeid waren. We namen nieuwe stekken met de belofte om ze deze keer niet te vergeten.
De rozen werden gesnoeid, eentje werd verwijderd, een andere werd verplaatst en zo ontstond er een stoelendans van verschillende planten. Tuinieren is immers voortdurend creatief zijn.
Enkele ingekuilde taxussen kregen een definitieve plaats. Twee dienen nu als toekomstige toegangspoort tot de moestuin. De drie andere vervolledigen een bestaande haag. Boswilgjes kregen een plek tussen de andere wilgenstruiken. De grassencirkel werd gefatsoeneerd. Rabarber werd gesplitst en herplant. Uitjes kregen hun rijtjes. De aardbeien mogen dit seizoen in een vierkantemetertuin groeien.

Om rugklachten te vermijden eindigden we met een kalme activiteit. We speelden ‘zittende verhakselaar’ voor het rozensnoeisel. Het is rustgevend en nuttig om de onhandelbare stekeltakken in kleinere stukjes te verdelen met een snoeischaar. Nog nooit zoveel rozentakken in één groenzak gekregen.


Het loon voor onze tuinklussen was koffie met een bosbessenmuffin. Ja, wij zijn klaar voor het nieuwe tuinseizoen!



dinsdag 31 december 2013

Experiment met gras


Er moest gras gezaaid worden eind augustus, begin september – volgens internet de beste periode – maar eerst moest de wortelbegrenzer geplaatst worden. Door de droge zomer was de grond echter keihard….en toen was de vakantie gedaan … toen puntje bij paaltje kwam was het gras begin november nog niet gezaaid. Te laat volgens veel tuinboeken maar wij baseren ons niet graag op de voor de hand liggende tips die door iedereen blindelings gekopieerd worden. Wij hebben ons gras koppig gezaaid op 11 november. We zien wel wat het wordt.


donderdag 31 oktober 2013

De zomer van het fruit


"Herfst verkleurt weer langzaam alle bomen. 'k Heb 's nachts al lang weer m'n pyama aan. Dan had je eens in juli moeten komen. Toen sliepen we 's nachts buiten op 't strand. ‘t Is weer voorbij die mooie zomer. Die zomer die begon zo wat in mei. Ah, je dacht dat er geen einde aan kon komen. Maar voor je 't weet is heel die zomer al weer lang voorbij"

We kregen dit jaar inderdaad de schitterende zomer die Wim Sonneveld al eeuwen bezingt. Hij begon echter pas begin juli, toen de langste winter die we ons kunnen herinneren bruusk stopte. Veel zon, heel aangename temperaturen en alleen wat variatie door een wolkje hier en daar. Het grote bewijs dat het een goede zomer was ligt bij onze formidabele fruitoogst dit jaar. Niet dat we records breken maar het valt wel op dat we deze keer van alle soorten fruit een goede opbrengst hebben.

Het begon in juli met de bosaardbeitjes, de cassisbessen en de braambozen.



Ik vergeet dan nog de Blauwe bes en de vruchtjes van de Amelanchier die je hier op een stapeltje bosaardbeien ziet liggen.


In augustus konden we genieten van de Japanse wijnbes, de oogstappel Précoce de Wirwignes, de Opal en de Reine Claude pruimen.



De zomer ging gewoon door in september met een even mooie oogst van de appels Jacques Lebel en Alkmene en de pruimen Queen Victoria.



Tenslotte was er nog oktober die geen zomermaand is maar die toch nog kan verrassen met bijzonder weer. De eerste en de laatste week van dit jaar was oktober echt zomers, de tussenliggende weken was de maand heel erg nat. Die afwisseling was in elk geval goed voor een prachtige oogst van de appel Colapuis en van de notelaar Juglans Regia Broadview. De kastanjes van de buren kregen we er gratis bij!



donderdag 25 juli 2013

Zomer en tijd

De zomerperiode bevat alles wat wij nodig hebben. Zonnig weer en tijd. Ze zijn er nu allebei in overvloed. Voor het eerst dit jaar. Onze toekomstige bloemenweide hebben we uitzonderlijk pas begin juli voor de eerste keer gemaaid. Had onze co-tuinier niet elke twee weken een paadje getrokken met ons duwmaaiertje, dan was onze tuin een ondoordringbare pampa geworden.


Toch zijn ze wel mooi, die golvende halmen. De vele mierenkolonies in onze tuin vonden ze niet alleen mooi maar ook nuttig. Ze dachten door die lange grassprieten alleen maar aan verbouwingen. Helaas ontdekte ik dat te laat en heb ik tijdens het maaien verscheidene daken van de mierenhopen geslingerd. Die hoopjes die de grashalmen als steunpilaren gebruiken zijn de ingangen van de ondergrondse stad van de Zwartbruine Wegmier, de meest verspreide mier in België en Nederland. Het is een stuifzandmier die van nature in stuifzandgebieden of duinen leeft. Het zijn dezelfde mieren die we op dit moment van het jaar ook in huis kunnen vinden. Bij ons hebben ze gelukkig genoeg aan hun eigen bouwsels en de grote voedselvoorraad daarrond. We hebben er geen last van.