Warm, droog en zonnig

We kunnen bijna een kruis maken over 2018 maar niet voordat we ons jaarlijks blogberichtje hebben gepost. ;-)

Het warmste jaar sinds de metingen zal het net niet worden maar dat we tijdens de zomer enorm veel gezweet hebben zullen we niet snel vergeten. Niet in de laatste plaats omdat we tijdens de zomervakantie af en toe om 5 uur zijn opgestaan om in de ochtendkoelte onze planten te redden van de uitdroging. Het is ons gelukt. Neem daar de vele zonuren bij en dat maakt van 2018 een fantastisch jaar voor fruit en mediterraanse groenten zoals tomaten en bonen.

We zijn benieuwd wat de tuin ons in 2019 zal brengen. Hopelijk krijgen we geen extreme effecten van de klimaatverandering.

Late vorst in april was slecht voor de planten

De late nachtvorst tijdens de ochtend van 20 april was heel slecht voor veel fruitbloesems en pas ontloken scheuten van allerlei planten. Ook bij ons was er redelijk wat schade te zien. De hydrangea's en de notelaar waren de opvallendste slachtoffers.

Bloemen en pompoenen

2016 was geen succesvol tomatenjaar in vergelijking met het jaar ervoor. De opkweek van de tomatenplanten was nochtans beter dan ooit geweest maar toen de superoogst begon te rijpen sloeg op het allerlaatste moment de tomatenziekte toe. Alles was verloren.

Met de pompoenen hadden we meer geluk. Zoals elk jaar hadden we onze plantjes zelf opgekweekt maar door het natte voorjaar hebben we langer gewacht om ze definitief uit te planten. De opgroeiende plantjes hebben we tussendoor wel in een grotere pot gezet. Bij het uitplanten hebben we een diep plantgat gemaakt met daarin een goede schep koeienkorrels, daarop een laag aarde en dan een laag compost gemengd met aarde. 

We hebben de pompoenen op een meter van elkaar geplant en bij sommige planten hebben we een klimpiramide geïnstalleerd. Deze hebben we gemaakt met ontschorst wilgenhout. De schors gebruikten we om de takken vast te binden. Bij het drogen spant de geknoopte schors zich mooi over de takken.

De rest van de zomer hebben we de pompoenen met rust gelaten. Als de vruchten groter werden hebben we er dakpannen en tegels ondergelegd om ze droog te houden. De steeltjes van de vruchten die op de piramide groeiden hebben we ook nog eens goed vastgemaakt. We hebben gewacht om te oogsten tot de bladeren verdorden. Bij de oogst snijden we de stengel van de plant door op zo’n 20 cm van het steeltje van de pompoen om deze niet te beschadigen. Pompoenen met beschadigde stelen bewaren niet goed, dat hebben we hier al eens uitgelegd. De soorten die we gekweekt hebben zijn Sanders Acorn, Butternut en Crown Prince.

Als we te moe waren van al het tuinwerk rustten we uit in de siertuin. Er waren veel bloemen die ons opfleurden maar het hoogtepunt was toch wel de uitbundige bloei van onze nieuwste border.

Duizend bonen en tomaten

Voor de moestuin was 2015 in elk geval een topjaar. We hadden niet veel tijd om te zaaien wegens ons pop-up moestuinproject maar we kregen tomatenplantjes van een collega en met onze wilgentenen maakten we mooie bonestaken.

Bonen zijn namelijk makkelijke groenten voor mensen zonder tijd. Na het zaaien heb je eigenlijk alleen nog werk om te oogsten. En of we geoogst hebben! De bonen aten we bij klassieke Vlaamse gerechten maar we zochten voor het eerst ook heel vaak Indische gerechten waarin bonen gebruikt worden. De mogelijkheden met tomaten zijn waarschijnlijk door iedereen gekend. Wij maakten er onder andere ook vaak tomatentaarten mee.

Het jaar van de peer

Toen we bijna negen jaar geleden onze grond kochten beslisten we meteen om achteraan een boomgaardje aan te leggen. We stelden bij de planning vast dat er naast de appel-, kersen- en pruimenboom van ons verlanglijstje nog plaats was in de tuin voor exact één halfstam perelaar. Als je maar één perenboom zet, dan wil je uiteraard “la poire de la poire”. Na een interessante zoektocht op internet viel ons oog op het ras Seigneur d’Esperen (= Bergamotte lucrative/Belle lucrative/Fondante de Maubeuge). Dit ras werd in 1827 in Mechelen gekweekt door de gelijknamige majoor. Het is een kleine tolvormige peer die heel sappig is, lekker ruikt en een fijne smaak heeft. Ideaal om uit het vuistje te eten. We waren al enkele jaren aan het wachten om deze peer te kunnen proeven van onze eigen boom.

Het jaar 2014 is het warmste jaar sinds het begin van de weerswaarnemingen in de jaren 1800.  De zomer begon in april met een zee aan bloesems in onze fruitbomen. De perelaar stal echter de show. Voor het eerst was de volledige boom met bloesems bedekt. Het deed ons hopen op een eerste gelukte oogst sinds zijn aanplant in de winter van 2006-2007.

De insecten deden gretig hun bestuivingswerk. Als de bloesems bestoven zijn groeien de stuifmeelkorrels vanuit de stempel naar de zaadknop met de eicel. Dan vindt de bevruchting plaats, vallen de bloemblaadjes af en begint het vruchtbeginsel langzaam te groeien. Aan de bloemsteeltjes kan je al minipeertjes herkennen. Die vruchtjes hangen niet maar zijn nog altijd omhoog gericht zoals de bloempjes voordien stonden. Naarmate de vruchtjes groeien worden ze zwaarder en gaan ze alsmaar meer zakken tot ze als volwassen peer helemaal naar beneden hangen.

 

En of we veel volwassen peren kregen! We waren bang dat de vogels ze allemaal zouden opvreten vóór wij ze konden plukken. Merels zijn immers verzot op sappige peren. Uit voorzorg hingen we speciale zilverkleurige afschriklinten in de boom. De beweging en het geritsel doet de vogels waarschijnlijk een beetje schrikken maar wat hen écht wegjaagt zijn de hologramtekeningen die het zonlicht in alle richtingen weerkaatsen.

En net toen er zich een superoogst aankondigde besliste meneer Poetin om de Belgische peer te boycotten. Grote vergissing van hem! We hebben heel onze voorraad met plezier in eigen land gehouden. :-) We hebben onze peren gebruikt in taarten, we hebben ze ingevroren en zelfs gestoofd. We hebben geëxperimenteerd met peren op lichte siroop en met peren op alcohol. De drankperen moeten nog enkele maanden rijpen maar onze peren op siroop zouden we toch al op nieuwjaarsdag willen proeven. Op jullie gezondheid en op een ecologisch 2015!

De winter die er geen was

Ja, ons nieuw grasperkje heeft de winter goed doorstaan. Nogal logisch want er is geen winter geweest dit jaar. Sombere regendagen waren er genoeg maar daar gaan we niet over jammeren. De laatste winterdagen die nu bezig zijn verdienen een nieuwe naam, de lente hangt immers al een week in de lucht en het tweede weekend van maart is al bijna zomer!

Net als de padden en de vlinders zijn we dus vervroegd ontwaakt uit onze winterslaap. Zij zochten meteen naar hun eerste voedsel, wij naar ons eerste tuinwerk. Het knotten van de wilgen was al lang gebeurd, maar onze werkhonger werd toch gestild.

We rooiden de overtollige bessenstekken die we al twee jaar hadden laten wachten waardoor ze misgroeid waren. We namen nieuwe stekken met de belofte om ze deze keer niet te vergeten.

De rozen werden gesnoeid, eentje werd verwijderd, een andere werd verplaatst en zo ontstond er een stoelendans van verschillende planten. Tuinieren is immers voortdurend creatief zijn.

Enkele ingekuilde taxussen kregen een definitieve plaats. Twee dienen nu als toekomstige toegangspoort tot de moestuin. De drie andere vervolledigen een bestaande haag. Boswilgjes kregen een plek tussen de andere wilgenstruiken. De grassencirkel werd gefatsoeneerd. Rabarber werd gesplitst en herplant. Uitjes kregen hun rijtjes. De aardbeien mogen dit seizoen in een vierkantemetertuin groeien.

Om rugklachten te vermijden eindigden we met een kalme activiteit. We speelden ‘zittende verhakselaar’ voor het rozensnoeisel. Het is rustgevend en nuttig om de onhandelbare stekeltakken in kleinere stukjes te verdelen met een snoeischaar. Nog nooit zoveel rozentakken in één groenzak gekregen.

Het loon voor onze tuinklussen was koffie met een bosbessenmuffin. Ja, wij zijn klaar voor het nieuwe tuinseizoen!

Experiment met gras

Er moest gras gezaaid worden eind augustus, begin september – volgens internet de beste periode – maar eerst moest de wortelbegrenzer geplaatst worden. Door de droge zomer was de grond echter keihard….en toen was de vakantie gedaan … toen puntje bij paaltje kwam was het gras begin november nog niet gezaaid. Te laat volgens veel tuinboeken maar wij baseren ons niet graag op de voor de hand liggende tips die door iedereen blindelings gekopieerd worden. Wij hebben ons gras koppig gezaaid op 11 november. We zien wel wat het wordt.